We zijn over het algemeen niet in staat om onze aandacht langdurig op iets te richten.
We reageren voortdurend op wat er zich aan ons voordoet, terwijl wij in de veronderstelling leven dat wij kiezen. In de meditatie leren we onze aandacht los te maken van alle gedachten, geluiden en gevoelens, zodat we ontvankelijk worden voor de aanwezigheid van de Heilige. Eerst leren we onze aandacht bewust te richten op een bepaald object, terwijl we in de ruimte die we zijn aanwezig blijven. In die ruimte verschijnen bijvoorbeeld geluiden en gedachten. We proberen aanwezig en alert te blijven voor hetgeen er in die ruimte verschijnt, we gaan er niet in mee en laten ons niet meevoeren met al die fascinerende verschijnselen. Zo leren we in onszelf een middelpunt kennen waarin het gemakkelijk is om aanwezig te zijn. We mogen proeven van de liefdevolle aandacht en de rust van de Heilige die voortdurend in ons aanwezig is. We begrijpen dat we haast nooit aanwezig zijn, zodat we deze subtiele liefde, deze vredige stilte, dit zachte licht niet eerder konden ervaren.

Gebed
In deze rust zijn wij ontvankelijk voor de woorden die in ons hart worden gevormd. We leren bidden met de woorden die door de Heilige zelf aan ons gegeven zijn. Op den duur stroomt ons hart daarvan over, dan doe "ik' niets meer, maar leeft, ademt, bidt en mediteert de Heilige in en via ons mystieke hart: we spreken dan niet langer van meditatie, maar van contemplatie. Dan beperkt de meditatie en het gebed zich niet alleen tot de tijd dat we er speciaal voor gaan zitten, maar beinvloeden zij de gehele dag door ons leven, onze relatie met anderen en met de wereld. Dan leren we wat het betekent om werkelijk mens te zijn, een mens die reikt tot aan de hemelen en stevig met de voeten op aarde staat: een brug tussen de hemelen en de aarde.